Breaking News

Ik heb besloten om aanstaande zondag terug naar huis te gaan! Een enorm moeilijk en lastig besluit die een rollercoaster aan emoties met zich mee brengt. Ik heb tijdens de 700 kilometer die ik al had afgelegd, veel last gehad van angst en heimwee. En toen ik zondag op het punt stond om verder te gaan, ging het niet meer. Daarom kom ik weer naar huis en ik heb daar absoluut geen spijt van! Ik kom thuis met prachtige ervaringen en heb heel veel lieve, gastvrije en inspirerende mensen ontmoet. Ik zal daar snel over gaan bloggen, want wisten jullie bijvoorbeeld al dat ik in de gevangenis heb gezeten, de ghetto’s van LA  heb gezien, over de snelweg ben gefietst en dat ik in iemands huis heb geslapen zonder dat ik de bewoner ken en dat hij niet thuis was?

Ik ga thuis rustig nadenken over wat ik het komende jaar ga doen. In ieder geval ga ik zeker nog heel veel fietsen want daar wordt ik toch echt heel gelukkig van. Iedereen heel erg bedankt voor alle steun en support voor mij en Simone.

Ik hou jullie op de hoogte! -X-

IMG_0882

Inpakken & wegwezen

Daar sta je, op Schiphol en geeft nog een hele dikke knuffel aan Simone. Om het makkelijk te maken hadden we beide bedacht om het maar snel te doen. Dus na het inchecken van de fiets en de koffers dronken we nog een kop koffie. We spraken nog gewoon over de dingen alsof er niks aan de hand was. Over de klusjes die we de weken daarvoor samen hadden gedaan, van die kleine dingen die eigenlijk al tijden op je staan te wachten. En dan als de koffie op is, dan is het zover. Je weet het allebei en van te voren deed ik er misschien wel veel te makkelijk over. Een hele stevige knuffel, een dikke zoen en dan weglopen naar de gate! Een laatste zwaai als ik me nog een keer omdraai. Dag Simone, I Love you the most! Zeg ik in mezelf….

Achter de douane, wachtend op mijn eerste vlucht zit een jongen op een piano te spelen. Je kent het wel, zo’n stations vleugel waar meestal een amateur op zit te pingelen. Deze jongen speelde goed en ik ging even op een bankje zitten, een mooi moment om alles even te laten bezinken. Simone had mij zondag verrast met een heel erg leuk afscheidsfeest. Alleen maar leuke en lieve mensen uit alle hoeken van het land en zelfs mijn beste vrienden uit Londen! Allemaal gekomen voor mij! Ik vond het echt geweldig en het enige wat zo jammer was is dat je veel te weinig tijd hebt om iedereen uitvoerig te spreken maar ik kan jullie allemaal vertellen dat ik jullie aanwezigheid al heel erg fijn vond. En dank jullie allemaal voor het mooie cadeau! De drone gaat hele mooie dingen maken! Ik heb genoten van het moment dat ik ontslag heb genomen van mijn werk. De extra tijd die ik had om thuis te zijn en de laatste weken samen met Simone. Onze twee katten Socks en Roel maakten het wel extra gezellig. Nu zit ik hier te wachten op het boarden van het vliegtuig. Aan de ene kant maakt het me heel blij, ik ga mijn droom waarmaken, maar aan de andere kant maakt het me ook bang en verdrietig. Ik voel dat ik Simone nu al mis.

Toch, ik heb mijn spullen goed ingepakt, de fiets stevig in een doos en alle materialen zorgvuldig in de koffers. Nu is het dus echt tijd om weg te wezen!

 

“Stop! Politie!”

Het zit er op, mijn laatste werkdag bij de politie is geweest. Ik heb na 14 jaar de politiepet aan de kapstok gehangen! Nu is het tijd om te genieten van mijn vrijheid en als werkloze door het leven te gaan. Het voelt gek om de politiefamilie los te laten. Toch heb ik nog geen moment spijt want ik weet ook dat ik verder wil en dat ik toe ben aan een nieuwe uitdaging. Wat dat precies gaat worden weet ik nog niet, alle opties houd ik open.

Voorlopig geen “Stop politie!”, en dat zal in het begin nog wel even wennen zijn. Want je hebt door de jaren heen toch anders leren kijken en was bewust en onbewust waakzaam en dienstbaar. Nu is dat niet meer nodig en dat moet slijten.

In 2005 begon ik bij de politie in Amsterdam en studeerde ik op de Sloterweg aan de politieacademie. Werken en wonen in een vreemde stad was een erg leuke en avontuurlijke uitdaging. Na stages bij bureau’s Meer & Vaart – De Pijp en aan bureau Amstelveen-Noord behaalde ik in 2009 mijn diploma. Vanaf dat moment werd ik werkzaam voor bureau van Leijenberghlaan in Amsterdam-Buitenveldert. Dit was een prachtige tijd en ik genoot enorm van het politiewerk. Tot die tijd hield ik een dagboek bij en als ik daar nu in terug zie wat ik allemaal gedaan heb dan is dat bijna ongelooflijk. In die paar jaar maak je toch meer mee dan je denkt, het zou in ieder geval een boek kunnen vullen. Perioden waarin ik binnen moest werken, bijvoorbeeld voor de wijkteamrecherche vond ik altijd minder leuk. Mijn uitdaging en plezier lag op straat en het liefst werkte ik in teamverband. Daarom had ik ook de tijd van mijn leven in het burgerteam. Met een groep collega’s surveilleren en verdachten op heterdaad aanhouden dat is en blijft prachtig werk!

In 2015 maakte ik een switch naar IBT en ging ik voor de eenheid Den Haag werken. Vanaf het begin van mijn politie-carrière wist ik dat ik in het onderwijs bij de politie wilde gaan werken dus dit was het juiste moment om in te stappen. De IBT opleiding in Ossendrecht was een leuke en vooral leerzame periode. Ik kon mij op persoonlijk gebied erg goed ontwikkelen en tijdens de opleidingen ontstond het idee van mijn fietsreis. Na de opleiding ging ik in Alphen a/d Rijn werken, waar ik een geweldige tijd heb gehad. In Alphen was er ruimte voor ontwikkeling en heerste er enorme collegialiteit. Geen werkplek bij de politie die zo fijn aanvoelde. Ik zal ze daar enorm missen.

“Stop politie!”: tijdens achtervolgingen, tijdens verkeerscontroles en bij IBT-lessen – voor mij stopt het nu, mijn carrière bij de politie.

Schermafbeelding 2018-12-26 om 12.29.27

Een dag met de noodhulp mee: Politiebureau Leiden-midden

 

Margie’s bench

Op 22 januari vertrek ik met mijn fiets en kampeerspullen naar San Diego. Kom je mij ook uitzwaaien op Schiphol? Na aankomst in San Diego, zal ik daar eerst een tijdje acclimatiseren, mijn fiets in elkaar zetten en de tourist gaan uithangen. Als ik helemaal uitgerust ben begin in aan het grote avontuur. Ik fiets via de westkust naar Portland, de hoofdstad van de staat Oregon.

Daarna maak ik de oversteek naar de oostkust en zal ik mijn fietsreis eindigen in hartje New York. In het Central Park van Manhatten staat een bankje, “Margies bench” Een prachtige plek om mijn vrouw weer een heerlijke knuffel te geven! Tijdens deze reis ben ik te volgen via mijn website. Ik zal wekelijks een blog gaan schrijven en foto’s uploaden. Daarnaast ga ik elke twee weken een reisverslag maken en via youtube de wereld in sturen.

Twee geweldig leuke en inspirerende Amerikanen, Ryan van Duzer en Alisa Geiser hebben al een soortgelijke reis gemaakt en een vlog bijgehouden! Misschien leuk om wat afleveringen te bekijken: https://www.youtube.com/duzertv Maar pas op, bingewachting is op de loer!

Fietsreis margies bench - 1